Dolfijnen gezien!!

Na ongeveer twee maanden op onactief te staan, is het de hoogte tijd om m'n blog weer wat te onderhouden.. (te updaten) --> Danku Karen, om me eraan te herrinneren..!

Reden van de laxheid is de gewoonte, denk ik.. In den beginne is alles geweldig en is elke nieuwe gevel een foto waard.. Nu is dat enthousiasme gereduceerd tot de écht speciale gebeurtenissen, zoals afgelopen vrijdag: toen zag ik voor de àllereerste keer DOLFIJNEN hier in Istanbul.. (reden dus om m'n blog aan te vullen)

(oja, van de dolfijnen heb ik géén foto kunnen nemen.. Tegenwoordig -niet zoals in het begin- hangt m'n camera niet meer standaard aan m'n hand en ik wilde het risico niet lopen dat de dolfijnen verdwenen waren, tegen de tijd dat ik het toestel gevonden zou hebben..)

Vrijdag was het hier een nationale feestdag ("establishment of Turkish Parliament" door mijnheer Ataturk, een heel aantal decennia geleden; én tevens "dag van het kind") en dus trokken we met enkele erasmussers weer richting een of ander Prinseneiland om wat van de zon te genieten, zonder auto's, mensen, geluid, mensen, geluid, mensen, auto's, verkeer, mensen,.. om ons heen.. (voor degenen die het nog niet ondervonden hebben: in Istanbul leven 14 miljoen mensen; dagelijks lopen er een miljoen mensen door Istiklal Street in Taksim) Op de Prinseneilanden (klein uurtje varen vanuit de stad) rijden géén auto's (alleen de ambulance en de politie hebben een motorvoertuig) en op de kleinere eilanden zijn er ook bijna géén mensen.. Een eigenaardigheid en dus de moeite om heen te gaan!

Ondertussen heb ik hier nog volop aan 'sightseeing' gedaan (en er zijn nog altijd zoveel plaatsten waar ik heen wil, hier in Istanbul!) De afgelopen week ben ik nog op een heel aantal plaatsen geweest waar ik nooit eerder van had gehoord.. én ze waren echt mooi.. (Wat ga ik me blindstaren op de saaiheid van het platte Waasland..)

Het einde van deze tweede semester zal er sneller van verwacht zijn en het maakt me in een zin ongemakkelijk.. Nog zoveel dingen te zien, en de 12e mei komt Kaatje, en de 16e mei starten de eind-examens, en de derde juni ben ik alweer weg hier.. Raar..

Deze zaterdag voor de eerste keer een hele dag opgetrokken met het GülSah en Ahmet, Turkse koppeltje waarbij ik woon.. Ze namen me van 12 's middags tot half 11 's a

vonds mee naar Bogazici University (Bosphorus Universiteit: Ahmet studeert daar Chemical Ingeneering), naar het kasteel van de eerste Sultans van het Ottomaanse Rijk, naar een heel mooi park (zij noemden het een 'bos') waar iedereen rust zocht in het gras of in de hangmat, naar Ortaköy met z'n bekende Kumpir (grote ovengebakken patat, gevuld met alles wat je maar kan bedenken), naar een lekkere ijs-tent (jeps, we hebben de hele dag gegeten!).. Héle mooie dingen gezien.. En Ahmet blijkt een goeie 'optische illusionist' te zijn met de camera! :)

erasmus - deel twee..

25 februari.. Wat een immens lange vakantie hebben de Turkse studenten hier toch..! (Laatste examen: 3 januari; eerste -nuttige - les: vorige week..)

Na het voorbij glijden van de vakantieweken, moet ik eigenlijk toegeven dat ik met plezier weer naar de les ga.. Vakantie is leuk, maar vakantie is ook zo'n beetje 'niets-doen', en 'niets-doen' gaat om den duur op je geweten wegen..

De lessen zijn natuurlijk nog steeds van hetzelfde kaliber (eerste les "legal terminology": normaal zou deze drie uur in beslag nemen; in Yeditepe hadden we na 30 minuten het genoegen om vier Engelse woordjes te leren en het voor bekeken te houden.. ) en de studenten zijn nog steeds even enthousiast ("I am sorry sir, I don't understand English"), maar ik zie het weer helemaal zitten.. Misschien omdat m'n uurrooster geweldig is (dit semester telt maar liefst 35 studiepunten, maar om de een of andere reden heb ik bijzonder weinig les..), maar waarschijnlijk omdat ik dit semester het geluk heb om drie privé-lessen te krijgen, waarvan er één gedoceerd wordt door een toffe jonge Hollandse madam.. Omhoog niveau, omhoog kennis: eindelijk weer wat échte leerstof..

Veel noemenswaardig is er de voorbije weken dus niet meer gebeurd.. Op een "bijna-dood"-ervaring na (zie de foto; wij zaten in de gele taxi), zijn het vooral m'n Belgische vriendinnen die hier voor de intense momenten hebben gezorgd.. ZALIG was het, om ze in groepjes terug te zien.. Zalig om gezellig bij te praten, om roddeltjes van thuis te horen, om te ontdekken dat échte vriendschap je toch weer steeds méér deugd doet dan je verwachtte..

Ohja, ondertussen wonen we hier al met vijf mensen in ons uiterst gezellig appartementje.. In de grote kamer zijn twee Poolse meisjes ingetrokken.. Lieverdjes zijn het: ik ben echt ongelooflijk blij dat we nu met een paar erasmussers bijeen zitten.. Istanbul is zo groot, alles (en iedereen) is zo wijdverspreid, dat je toch best veel met de mensen van je flat of dichte omgeving omgaat.. Een paar dagen geleden nog, viel de electriciteit voor een dik uur uit in ons gebouw.. In onze living zaten we dan rond de tafel (op kussens op de grond) met kaarsjes, Belgische chocolaatjes (danku mama) en Poolse votka (tja, Polen blijven Polen) te praten over Mohammed en Jezus, en over wat er zo lang geleden écht gebeurde, en over hoe goed je moet leven om in de hemel te komen..

Dikke zoenen,

van een verbrande snoet! (net toen ik dacht dat de winter er was, was hij alweer voorbij! Al die dikke truien, handschoenen en mutsen liggen nog haast spiksplinternieuw op de kast.. (in de kast is geen plaats, haha)

xx Lieselot

Het regent, het is koud, ik moet studeren voor het allerlaatste examen...

... Wat NIETS is, vergeleken met wat de meesten onder jullie momenteel doorstaan (hebben)! (Het slechte van het goede leven is dat je het te snel gewoon wordt!!)

Het vorige examen was ruim drie weken geleden ("I will send the exam to you by email, you will have 3 hours to complete it at home - of course you CAN NOT use your book - and then you have to send it back to me") --> ik haalde 83, terwijl ik - werkelijk waar!- vreesde voor een buis.. (Toegegeven: het boek in mijn kamer verleidde me tot gebruik.. Wat de prof niet weet, deert mij niet. Het is dan maar zijn eigen schuld dat hij geen waterdicht systeem tot examineren heeft uitgedokterd!)

In die drie weken is er hier al een enorme uitstroom geweest.. Bijna alle erasmussers zijn voorgoed of tijdelijk naar huis gekeerd; Misschien had ik toch ook wel een weekje België kunnen smaken? Ik kijk in ieder geval al uit naar de nieuwe lading student-toeristjes en natuurlijk naar de zon, de ZON! (eergisteren viel er hier zelfs SNEEUW.. - die natuurlijk niet bleef liggen..)


Om de leegte van de uitstroom tegen te gaan, trokken Maarten (een Nederlandse jongen die volgende week ons hier ook voorgoed verlaat) en ik vorige week een paar dagen naar Izmir.. We konden daar logeren bij een Italiaanse jongen die Maarten kende van een talencursus in Antalya..

Wat een mooie stad is dat trouwens! "Izmir heeft wat van Istanbul en wat van Antalya", zeiden de Italiaan en de Nederlander me.. "Het is hier warm, het is hier groen, het is hier zalig!"

Zalig, inderdaad.. Aan het water - ik voelde meteen de Istanbul-link - wandelden we een beetje - RUST: dat ontbreekt in de stad der steden! - we aten goedkope menuutjes, dronken goedkope biertjes, speelden Tavla, leerden de erasmus-community van Izmir kennen (die veel geconcentreerder is dan die van Istanbul.. In hun buurt was slechts één universiteit, zodat iedereen iedereen kent), we reden met de metro in een kwartiertje naar de andere kant van de stad (die zelfde afstand neemt in het Istanbulse verkeer een dikke drie uur in beslag!)

Met Maarten trok ik nog een keer richting Efesus (ligt 1 uurtje rijden van Izmir: leve de trein!), wat deze keer zoveel minder druk was.. Wat we vorige keer op een paar uur tijd zagen, besloten Maarten en ik na een dik half uur voor bekeken te houden.. Een taxichauffeur kreeg ons zover om een veel te hoge prijs te betalen om van daaruit naar een bergdorpje in de buurt te rijden: Sirinçe, bekend om z'n wijn.. Rustig, afgelegen (de minsten overleven de bochtige rit door de bergen zonder kotsgevoelens), bestaande uit wijnwinkeltjes en restaurantjes...

Daarna zochten we de weg naar een kasteel, wat achteraf gesloten leek te zijn.. We ontdekten wel het graf van Johannes, leerling van Jezus.. Die leefde daar naar 't schijnt met de heilige maagd Maria en werd wel 100 jaar oud..

Oja, in het appartement van de Italiaan woonden ook twee Spanjaarden.. "Calimocho" (uitvinding van Spaanse jeugd: goedkope rode wijn, cola en ijs) moeten jullie allemaal zeker eens uitproberen..

Aan de studerenden: hou vol!

Aan iedereen: hou het warm!

xxxx Lieselot

Een Ottomaanse Groet ("Salaamalleekoem?")

Dag iedereen!



Hopelijk alles goed met jullie? (nog niet bevroren? lamgeregend? - papa, je raadt het nooit, maar het weer is heir weer ongelooflijk aangenaam! --> ons parapluutje zal het bij deze ene dienst houden, denk ik (hoop ik!))



Is er nog speciaal nieuws uit ons Belgenland dat ik moet weten (op een elektronisch nieuwskopje zag ik onze goeie ouwe Denert z'n naam (weer) verschijnen: vertel me, please, want ik ben van NIETS op de hoogte!!)



Ervan uitgaande dat het met jullie wel goed gaat (ondanks dus het slechte weer - hahaha! - en de examens - hahahaha!): hier even in een nutshell wat er over een Erasmus-jaar in Istanbul nog te vertellen valt..



Het afgelopen weekend trotseerden m'n moedige vader en ik enkele Turkse stormen en bezochten we naar hartelust de verschillende provincies (dat zijn dus delen van de stad, maar vergelijk het gerust met de provincies in Belgie), niet wetende dat er ondertussen in gans Istanbul (gans Turkije) gevaarlijke rellen aan de gang waren..! Blijkbaar ben ik hier resistent tegen gevaar, want van die geweldige overstromingen in september/oktober zou ik nog steeds neits weten als niemand me erover had verteld..!



Mijn bezoekende vader zal het zeker beamen: degenen die nog van plan zijn om een vliegticket te boeken, zorg ervoor dat je de kans op koude en regen en wind en kapotgewaaide paraplus uitsluit en zoek dus best naar een vlucht nà de koudste maanden.. (Sita, Griet, Shanna, Caroline, Annelies en Nina: ik kruis mijn vingers voor jullie: zélfs ongelooflijk prachtig, bruisend, schitterend Istanbul is een pak minder tof wanneer je nat bent tot op het bot.. Ik had jullie er misschien op moeten wijzen --> sorry.. Wie wil zwemmen aan de Princes Islands (in de Bosporus: zoek op Wikipedia en smelt!!): vanaf maart april is het water hier (naar't schijnt) weer zwembaar..)



Goh, ondertussen is hier al zoveel gebeurd.. Moeilijk om er een samenhangende mail van te maken..! Ik ben hier nog steeds heel gelukkig; de lessen zijn nog steeds supergemakkelijk (of tegenwoordige gebruiken de Erasmus-studenten liever "awfully borring": de "ik ga naar de les omdat het moet"-mentaliteit is een beetje overgezet van de Turkse studenten naar de Erasmussers (wat wil je? Als de Turken tijdschriftjes lezen in de les, hou je het ook niet vol om vlijtig voor te bereiden en te participeren..) --> maarrrr: (in tegenstelling tot de Turken) wij VERSTAAN de Engelssprekende (of bij de Turkse proffen: iets wat op Engelssprekend lijkt) proffen wél, dus dat alleen is goed om als erasmusser 3 keer 100% en een 98% te halen.. (niet zeggen tegen de K.U.LEuven, hé! Anders zijn deze fantastisch-lijkende punten waarschijnlijk niets meer waard.. (voor de niet-KULeuvenaars: Erasmus-resultaten worden meestel 'omgezet' naar Belgische waarden.. lees: de 100 zal waarschijlijk nog een 70 waard zijn, vrees ik..)

Ondertussen woon ik een tweetal weken in het "thuisigste" huis waar ik tot nu gewoond heb.. Na een dorm, een schimmelhol met kutkat, een lesbische tirran en een overbevolkt lollig Erasmus-kot, woon ik nu in een net appartementje nét tussen de universiteit en het bruisende gedeelte van Aziatisch Istanbul.. Er woont hier een Turks verloofd koppeltje bij me (beiden studeren nu nog en als de jongen zijn legerdienst heeft volbracht mogen ze de échte ringen omdoen) dat echt ongelooflijk lief en vriendelijk is.. Vanaf het tweede semester komt hier een nieuwe student bijwonen in mijn kamer (ik VERHUIS naar het kamertje van het koppel.. Jeps, ik heb de verhuismicrobe te pakken!!!)..


In dit eerste semester ben ik er al in geslaagd om geweldig mooie dingen te zien in Istanbul én Turkije int algemeen.. Kappadokya (die gekke rotsen), Ankarra, Bursa, Pamukkale (warmwaterbronnen), Efeze,.... Aya Sophia, Blauwe Moskee, Topkapi Palace, Dolmabahce Palace, Basilica Cisternen, Grand Bazar, Galata Toren, de Prinseneilanden.....(genoeg cultuur voor 5 jaar!) En er is nog zoveel meer in Istanbul zelf dat het me soms een beetje ongemakkelijk maakt.. (krijg ik alles wel te zien??? De eerste semester ging zo snel; hopelijk gaat de tweede wat trager!!)

Alhoewel ik de Turkse mensen nog steeds niet versta (ik ben een bluffer met m'n fotoboektitels op facebook hoor.. Toegegeven: ik zocht de vertalingen op.. De Turkse lessen gaf ik op; maar als de lessenrooster het toestaat, begin ik er dit tweede semester opnieuw mee!), vind ik ze nog wel altijd heel erg vriendelijk, open, menselijk.. Wat een tegenvaller zal dat zijn om weer op een ordinaire Vlaamse bus te zitten waar niemand me zal vragen hoe het met me gaat.. De beroemde Turkse gastvrijheid is geen overdrijving: gastvrij zonder meer, dat zijn ze hier!


Binnenkort verlaat een grote groep van de Erasmus-society ons al... Zal wel raar zijn, want met de nieuwe lichting 'toeristjes' rust er op ons de plicht om hen onze betreden paden te laten zien.. (zij zullen niet in het wilde weg naar cursusboeken moeten zoeken "in een winkel dicht bij een supermarkt ergens in Kadikoy - Kadikoy is dus zo'n zogenaamde 'provincie')


Zo, hier laat ik het bij (ik zou nog regels en regels kunnen voltypen, maar dan geraken jullie misschien verveeld..)


Hou je niet in om iets van jullie te laten horen (hoeft geen heet nieuws te zijn hé, elk nieuws is leuk nieuws!), ik word er telkens helemaal blij van als ik een mailtje of kaartje (!!: bedankt Nele!) van een leuke Belg (al dan niet vanuit Belgie) ontvang..


Heel veel liefs en voor sommigen tot snel!

xxxx Lieselot


Kaatje: ik ga ervan uit dat je na Praag ook Istanbul wil zien?? hè??????


Elke: Goed studeren, zodat je in de Paasvakantie even tijd kan maken!


Céline: -overtuig-overtuig-overtuig! Hopelijk tot snel..


Julie: de jacht naar Turkse sloefkes is geopend!

geen zorgen, ik overleef!! (aan mama~lief)

Hoi mamaatje!

Alles gaat goed met me hoor; maak je zeker geen zorgen..!

Ik woonde dus twee dagen bij dat meisje, dat dus een echte tirran bleek te zijn.. Ik voelde me geen seconde op mn gemak bij haar en telkens ik naar huis ging, hoopte ik dat zij er niet zou zijn.. Ik zou natuurlijk assertiever kunnen zijn en niet met me laten sollen, maar ik wil geen 'strategie' uitdokteren om gewoon 'thuis' op mn gemak te kunnen zijn..

Ondertussen heb ik al een nieuwe plaats gevonden in erenkoy (een hele rustige buurt, en er rijdt een bus rechtstreeks naar school) bij een verloofd Turks koppeltje dat nog aan het studeren is.. Het is er erg proper en ze zijn echt heel lief (die typische turkse gastvrije stijl, zoals Eyup en zn ma).. Momenteel wonen er nog twee broers en een andere jongen. 25 november kan ik erin..

Voorlopig woon ik dus in een heel gezellig huisje met vier andere erasmussers.. Het is nogal druk, maar wel gezellig.. :) DUS, maak je geen zorgen, ik overleef! heel veel dikke zoenen!

Wat jullie MOETEN doen :) - een groet uit de mooiste stad van de Wereld - (ik ben géén overdrijver :p)

Dag Leuvenaartjes en wereldnaartjes!!

How're things hanging in the city of cities (van België althans! )???
Hopelijk is de sfeer er nog steeds leuk, hebben jullie geen al te grote (of kleine) problemen, missen jullie me soms een beetje... (en hoe gaat het met de andere erasmussers?????)

Ik moet jullie iets levensbelangrijks melden: KOM NAAR ISTANBUL!! Het is de allermooiste, gekste, mooiste, gevarieerdste, plezantste, schokkende, vriendelijkste, mooiste, grootste (+- 17 miljoen inwoners) en vooral mooiste stad van de wereld en ik wil jullie ervoor behoeden dat jullie ze NIET zouden zien!! BOEK SNEL EEN TICKET (via Pegasus Airlines vind je nogal goedkope exemplaren), zodat je rustig kan sterven.. ("Napels zien en sterven" is lulkoek!) ok, serieus nu...

Ondertussen ben ik hier bijna 2 maanden, hoog tijd om iets van me te laten horen dus.. Zoals jullie waarschijnlijk wel verwachten van een erasusstudent: het is hier zo druk-druk-druk, maar dat is natuurlijk geen excuus... Ik zou jullie ondertussen een boek kunnen schrijven over hoe geweldig de stad is (en dan heb ik het nog niet over het erasmus-leventje dat zich erin afspeelt), maar ik zou begod al niet meer weten waar te beginnen... (de tijd vliegt en steeds komen er weer onverwachte leuke gebeurtenissen, die maken dat ik me hier nog geen moment heb verveeld..)

De Turkse warme hartelijkheid, het samenleven in de samenleving, de lessen die een lachertje zijn, de prachige Bosphorus met daarin de prachtige autoloze prinseneilanden, waterpijpen en raki, grote honden overal tam op straat ("huisdieren" in huis nemen, vinden ze hier maar vies, de baasjes laten hun honden liever los lopen, maar verzorgen ze wel goed), de verschillende culturen per stadsgebied, "the call for prayer", de ferryboten waarop je thee drinkt, het lekkere eten, het levensgevaarlijke verkeer, de traagheid van het bestaan, ayran (yoghurt met water en zout) dat hier gedronken wordt bij elke maaltijd, het zuiderse weer, de chaotische en vooral frustrerende bureaucratie, de klassevolle mensen, de angst voor de politie, de zogenaamde beweging tegen de regering, waarvan directeur van onze school zogenaamd lid zou zijn en daardoor dus naar australie gevlucht is, de spontaniteit, de taal (Turkce biliyorum?!), de fakekledij (allstars voor 15 TL (7 euro), adidasbroek voor 20 TL), de goedkope oorbellen, de levensbeschouwlijke discussies met onze islamitische Turks-Nederlands,Duits,Zweedse broeders, de gezellige barretjes, de burka's met daarnaast de ultraminirok, backgammon,....

Ik ben volledig bekoord door deze "twee-continenten"-miljoenenstad... Van dinsdag tot zondag maar ik een trip naar Kapadokya (die bekende plaats met grotwoningen; naar het schijnt is dit echt héél erg mooi..): 8 u enkele busrit, 40 euro in totaal; overnachten in grotten............ (maandag komen mama en oma tot vrijdag, oops, dinsdag heb ik eerste midterm examen...) --> Het leven is zalig!

natuurlijk heb ik hier ook al mindere momenten gekend (maar apprecieer je daardoor net niet meer de goeie?).. Ik verhuisde na een maand dormitories (housing on campus: in the middle of nowhere!) naar een appartementje in Kadikoy met twee turkse meisjes (oppertop-meisjes en een oppertop-locatie: ik zit nét aan het water, in de meest bruisende wijk van aziatisch istanbul, op een half uur tot een uur-en-half van school (onvoorspelbaar verkeer).... Zaaaalig!!! TOT mijn allergie er een stokje tussen kwam steken.. er woont hier namelijk nog een (kutte-)kat die me non-stop ziek maakt... Er is ook geen raam in m'n kamer (en ik kan de deur niet openlaten, want kutkat woont permanent in de gang), dus dodelijke combinatie voor stof-kat-allergie-patient...

De eerste dag dat ik hier woonde, werd ik daarenboven ook nog eens écht ziek en toen ik in m'n bed lag te kermen, kwam er plots water vanonder m'n deur (ik was alleen thuis)... DE (kut-)WASMACHINE was kapot (allez, er was een darm uit de muur gekomen) en ik kon op m'n kniekes met m'n zieke kop de hele flat opkuisen (met vuilblik en opengeknipte waterfles, want dweil, aftrekker, stofzuiger,......hebben ze hier niet) Het water bleef maar komen dus belde ik mama: "mama? ik heb een probleeheeheem..." (jeps, het typische "klein-kind-hoort-ouder-en-begint-te-huilen"-syndroom...)

6 november verhuis ik naar een nieuwe flat (in mijn huidige flat valt de schimmel samen met de pleister van het plafond!) met een 26-jarige lesbienne en een GoldenRetriever... (Bij eerste kennismaking had het kind een hele fles wijn (helemaal in haar eentje) acherovergetoeterd.. "Do you smoke marihuana?" en leidde me dus al waggelend naar de bushalte.. Geen nood: ik vroeg haar achteraf naar haar drankgebruik en het blijkt toch geen probleem te zijn..) Prachtige flat en ook toplocatie (in een heel sjieke, moderne wijk ook op aziatische kant; enkel omdat meisje me huurvoordeel geeft, kan ik dit betalen...)

Héél veel plezier in Leuven, en weet dat jullie ALTIJD welkom zijn... (1e of 2e semseter, maakt me niet uit! maar voor je eigen bestwil: kom zeker! Deze stad is zowieso 100000 X meer da moeite dan Toulouse, Lyon of Leiden én met mij hebben jullie ineens een perfecte gids en gratis slaapplek...)

Een late groet (iyi geceler = goedenacht) van iemand die jullie toch (vaker dan jullie misschien denken: je maakt hier zo ongelooflijk snel "vrienden", maar je bent zo ook zo weer kwijt... Oppervlakkigheid is een erasmuskwaal, denk ik.. ) MIST..

xxxx Lieselot ("Lisaloet?" "haha, Lancelot?!" "ehm, can I call you Lisa?")

Anlamıyorum (ik versta u niet!)

Hoi allemaal!

De eerste dagen in Istanbul zitten er al op en zoals beloofd laat ik jullie even weten dat ik nog leef! De vlucht hierheen was geweldig: drie zetels voor mij alleen, dus de hele tijd lekker geslapen.. :) Dan (ook zoals beloofd) een wilde taxirit door zanderig, eeuwig in opbouw lijkend istanbul met een taxichauffeur die echt geen énkel woord Engels sprak.. (Bijna leefde ik al niet meer: we reden 150 waar de toegelaten snelheid slechts 30 was en een voorrangsregels lijken hier niet te bestaan..)

Aangekomen bij de dorms was het een heel gedoe vooraleer de vrouwen doorhadden wat ik daar kwam doen (ook zei spraken geen énkel woord Engels..).. Gelukkig kwam er een Turkse studente langs die wilde vertalen.. Blijkbaar zou ik een kamergenootje krijgen die speciaal had gevraagd om met een Turks meisje te slapen, maar jammer voor haar was ik de enige die nog "overschoot"..

In de gang en op de kamer was geen mens te zien.. GELUKKIG kwam ik toch één meisje tegen (een échte Hollandse!).. Samen ontmoetten we de Nederlandse jongen - waarmee ik via internet al contact had - en wat andere erasmussers in een typisch Turks barretje langs de kant van de hoofdweg buiten de campus.. Geen alcohol te krijgen; we dronken thee en lurkten waterpijp; heel gezellig..!

Zondag alle populaire bezienswaardigheden van Istanbul al gezien..: Omdat die dag de campus net een spookstad leek, besloten we met drie meisjes een zwembad of strand op te zoeken (broeiheet is het hier! zweten is "in"..).. Het zwembad op de campus leek ons maar niets, dus besloten we om ons aan het openbaar vervoer te wagen en een strand te zoeken.. Na een wilde busrit vol zwetende Turken aangekomen aan de Aziatische kant van de Bosporus.. Heel mooi is het daar (foto's krijgen jullie nog te zien).. Dan een ferryboot gevonden die ons naar de Europese kant bracht.. Op de boot ontmoetten we twee Chinees_Turkse jongens waarvan er één werkte als assistent in Yeditepe Universitesi.. Deze kende Istanbul op zijn duimpje en zo werden we samen met zijn vriend door de stad geloodsd.. Blauwe Moskee, Aya Sophia, Topkapi-Palace.. Echt PRACHTIG! Ook de stad zelf is heel leuk om te zien..

Wat ben ik blij dat ik deze exotische Erasmusbestemming koos: het temperament van de mensen, de chaotische sfeer in de straten, de zweterige hitte: hier zal ik me snel thuis voelen! s 'Avonds met de ferry terug naar de Aziatische kant waar we met vele andere Erasmussers naar een gezellige Turkse bar gingen.. Na een lollige raki-avond namen we een (wilde) taxi terug naar Yeditepe.. De Turkssprekende Hollander onderhandelde over de prijs en ik merkte dat de taxichauffeur van de luchthaven me lichtjes had bedot..

Gisteren eerste dag les.. Enkel de Turkse les ging door.. Lessenroosters zijn hier nog een grotere chaos dan het verkeer.. Volgens de professor (een Turkse gepensioeneerde vrouw met libelle-tattoe en neuspearcing in jeansrok en jeansvest zonder mouwen) spreken we tegen januari allemaal vloeiend Turks.. (Ik geloof haar graag, want buiten studenten en Erasmuscoördinators spreekt hier niemand Engels..) Daarna weer een wilde busrit naar Kadaköy om onze sim-kaarten te laten registeren.. (gek systeem hier: simkaarten moet je steeds laten registeren met je gsm_toestel.. Dit omdat hier zoveel gestolen gsm's in omloop zijn..) Registraties worden blijkbaar enkel in superwinkels gedaan, want in het grootste winkelcentrum van Europa kon niemand ons helpen.. Dan maar terug de snelweg (!) op om de bus te nemen.. (heb m'n leven hier al verschillende keren gewaagd..!)

's Avonds met wat erasmussers enkele zijstraatjes verkend.. De hellingen zijn hier enorm (de hele dag lang een fitness-gevoel: met welgevormde billen zullen jullie me terugzien!!) en de huizen lijken allemaal in opbouw of in afbraak.. Zelfs na 12 uur liepen de kinderen nog op straat (Zodat ze overdag zo lang mogelijk kunnen slapen en zo weinig mogelijk honger lijden: Ramadan) We vonden een plek met een geweldig uitzicht over de stad: PRACHTIG al die lichtjes in het verre dal!!

Blijkbaar overleefde (het beeldscherm van) mijn laptop de vliegrit niet.. Een zeer behulpzame Duiste jongen en ik zochten vandaag naar een extra beeldscherm om te testen wat het probleem is.. In de bibliotheek spreken de mensen geen Engels, dus we voelden ons als dieven toen we zonder het (begrijpbaar) te vragen de draden van de pc's probeerden lostrekken om mijn pc met een scherm te verbinden.. Zonder succes want de pc's in de bib zitten erg vast.. In the International Office merkten we gelukkig dat het default ergens in het scherm zit en niet in de pc zelf.. Op zoek naar een schroevendraaier dan maar.. de hele dag gezocht (overal op de campus en in de winkels buiten), maar niets gevonden.. ("the 'tornavida' will be here at one o' clock, don't worry" --> yeah right, dit is Turkije..)

Wat mijn gsm betreft, zit ik voorlopig (voor drie weken althans) goed.. Een van de Chinees_Turkse jongens gaf me zijn simkaart omdat hij meteen weer naar China vertrok.. Ik kocht een herlaadkaart en na twee dagen proberen lukte het een Turkse jongen uit de les toch om het toestel te laten werken.. (en hij blijft werken als ik hem binnen 3 weken laat registreren of zoiets..... Ik heb het gsm_systeem hier nog niet helemaal gesnapt..!)Nummer: 00905549497785

Ondertussen ook m'n kamergenootje leren kennen.. Ze is Franse van Marokkaanse afkomst en anders dan ik dacht wilde ze een Turkse kamergenote, niet om Turks te leren, maar omdat ze de rammadan volgt.. s' morgens staat ze om 4u op om te eten, waarna ze weer gaat slapen tot 12u.. 5 keer per dag trekt ze een lange zwarte jellaba en een grijze sluier aan om op een tapijtje in de kamer te bidden.. Ze wilde me daar niet mee lastigvallen.. Ze valt me helemaal niet lastig: ik vind het alleen maar fascinerend. Nooit maakte ik zo'n diepe geloofsovertuiging van zo dichtbij mee.. Ze is een echte perfectioniste: tot 's avonds laat (na half 12!!) kuist ze de kamer (terwijl die wordt gekuist door de poetsdiensten) en ze heeft last van stress door ondoorzichtige uurroosters.. (terwijl mij al meerdere malen is gezegd dat je de eerste 2 weken best gewoon niet naar de les gaat, omdat er toch niemand komt opdagen - zelfs de proffen krijgen kop noch staart aan de uurroosters..; dus niets om over wakker te liggen..) Ze is erg lief en we gaan samen op zoek naar een cinema om haar lievelingsfilm te kijken..

Samen met enkele Duitsers, Nederlandsers en een Fransman kijken we uit naar een huisje in Kadakoy.. (aan de Bosporus; half uurtje met de bus naar school; veel ersamussers daar)..

--> mam, pap, ik hou jullie op de hoogte..

Heel veel groetjes van jullie klein kapoentje, Liesaloet