25 februari.. Wat een immens lange vakantie hebben de Turkse studenten hier toch..! (Laatste examen: 3 januari; eerste -nuttige - les: vorige week..)
Na het voorbij glijden van de vakantieweken, moet ik eigenlijk toegeven dat ik met plezier weer naar de les ga.. Vakantie is leuk, maar vakantie is ook zo'n beetje 'niets-doen', en 'niets-doen' gaat om den duur op je geweten wegen..
De lessen zijn natuurlijk nog steeds van hetzelfde kaliber (eerste les "legal terminology": normaal zou deze drie uur in beslag nemen; in Yeditepe hadden we na 30 minuten het genoegen om vier Engelse woordjes te leren en het voor bekeken te houden.. ) en de studenten zijn nog steeds even enthousiast ("I am sorry sir, I don't understand English"), maar ik zie het weer helemaal zitten.. Misschien omdat m'n uurrooster geweldig is (dit semester telt maar liefst 35 studiepunten, maar om de een of andere reden heb ik bijzonder weinig les..), maar waarschijnlijk omdat ik dit semester het geluk heb om drie privé-lessen te krijgen, waarvan er één gedoceerd wordt door een toffe jonge Hollandse madam.. Omhoog niveau, omhoog kennis: eindelijk weer wat échte leerstof..
Veel noemenswaardig is er de voorbije weken dus niet meer gebeurd.. Op een "bijna-dood"-ervaring na (zie de foto; wij zaten in de gele taxi), zijn het vooral m'n Belgische vriendinnen die hier voor de intense momenten hebben gezorgd.. ZALIG was het, om ze in groepjes terug te zien.. Zalig om gezellig bij te praten, om roddeltjes van thuis te horen, om te ontdekken dat échte vriendschap je toch weer steeds méér deugd doet dan je verwachtte..
Ohja, ondertussen wonen we hier al met vijf mensen in ons uiterst gezellig appartementje.. In de grote kamer zijn twee Poolse meisjes ingetrokken.. Lieverdjes zijn het: ik ben echt ongelooflijk blij dat we nu met een paar erasmussers bijeen zitten.. Istanbul is zo groot, alles (en iedereen) is zo wijdverspreid, dat je toch best veel met de mensen van je flat of dichte omgeving omgaat.. Een paar dagen geleden nog, viel de electriciteit voor een dik uur uit in ons gebouw.. In onze living zaten we dan rond de tafel (op kussens op de grond) met kaarsjes, Belgische chocolaatjes (danku mama) en Poolse votka (tja, Polen blijven Polen) te praten over Mohammed en Jezus, en over wat er zo lang geleden écht gebeurde, en over hoe goed je moet leven om in de hemel te komen..
Dikke zoenen,
van een verbrande snoet! (net toen ik dacht dat de winter er was, was hij alweer voorbij! Al die dikke truien, handschoenen en mutsen liggen nog haast spiksplinternieuw op de kast.. (in de kast is geen plaats, haha)
xx Lieselot
Geen opmerkingen:
Een reactie posten