Het regent, het is koud, ik moet studeren voor het allerlaatste examen...

... Wat NIETS is, vergeleken met wat de meesten onder jullie momenteel doorstaan (hebben)! (Het slechte van het goede leven is dat je het te snel gewoon wordt!!)

Het vorige examen was ruim drie weken geleden ("I will send the exam to you by email, you will have 3 hours to complete it at home - of course you CAN NOT use your book - and then you have to send it back to me") --> ik haalde 83, terwijl ik - werkelijk waar!- vreesde voor een buis.. (Toegegeven: het boek in mijn kamer verleidde me tot gebruik.. Wat de prof niet weet, deert mij niet. Het is dan maar zijn eigen schuld dat hij geen waterdicht systeem tot examineren heeft uitgedokterd!)

In die drie weken is er hier al een enorme uitstroom geweest.. Bijna alle erasmussers zijn voorgoed of tijdelijk naar huis gekeerd; Misschien had ik toch ook wel een weekje België kunnen smaken? Ik kijk in ieder geval al uit naar de nieuwe lading student-toeristjes en natuurlijk naar de zon, de ZON! (eergisteren viel er hier zelfs SNEEUW.. - die natuurlijk niet bleef liggen..)


Om de leegte van de uitstroom tegen te gaan, trokken Maarten (een Nederlandse jongen die volgende week ons hier ook voorgoed verlaat) en ik vorige week een paar dagen naar Izmir.. We konden daar logeren bij een Italiaanse jongen die Maarten kende van een talencursus in Antalya..

Wat een mooie stad is dat trouwens! "Izmir heeft wat van Istanbul en wat van Antalya", zeiden de Italiaan en de Nederlander me.. "Het is hier warm, het is hier groen, het is hier zalig!"

Zalig, inderdaad.. Aan het water - ik voelde meteen de Istanbul-link - wandelden we een beetje - RUST: dat ontbreekt in de stad der steden! - we aten goedkope menuutjes, dronken goedkope biertjes, speelden Tavla, leerden de erasmus-community van Izmir kennen (die veel geconcentreerder is dan die van Istanbul.. In hun buurt was slechts één universiteit, zodat iedereen iedereen kent), we reden met de metro in een kwartiertje naar de andere kant van de stad (die zelfde afstand neemt in het Istanbulse verkeer een dikke drie uur in beslag!)

Met Maarten trok ik nog een keer richting Efesus (ligt 1 uurtje rijden van Izmir: leve de trein!), wat deze keer zoveel minder druk was.. Wat we vorige keer op een paar uur tijd zagen, besloten Maarten en ik na een dik half uur voor bekeken te houden.. Een taxichauffeur kreeg ons zover om een veel te hoge prijs te betalen om van daaruit naar een bergdorpje in de buurt te rijden: Sirinçe, bekend om z'n wijn.. Rustig, afgelegen (de minsten overleven de bochtige rit door de bergen zonder kotsgevoelens), bestaande uit wijnwinkeltjes en restaurantjes...

Daarna zochten we de weg naar een kasteel, wat achteraf gesloten leek te zijn.. We ontdekten wel het graf van Johannes, leerling van Jezus.. Die leefde daar naar 't schijnt met de heilige maagd Maria en werd wel 100 jaar oud..

Oja, in het appartement van de Italiaan woonden ook twee Spanjaarden.. "Calimocho" (uitvinding van Spaanse jeugd: goedkope rode wijn, cola en ijs) moeten jullie allemaal zeker eens uitproberen..

Aan de studerenden: hou vol!

Aan iedereen: hou het warm!

xxxx Lieselot