Dolfijnen gezien!!

Na ongeveer twee maanden op onactief te staan, is het de hoogte tijd om m'n blog weer wat te onderhouden.. (te updaten) --> Danku Karen, om me eraan te herrinneren..!

Reden van de laxheid is de gewoonte, denk ik.. In den beginne is alles geweldig en is elke nieuwe gevel een foto waard.. Nu is dat enthousiasme gereduceerd tot de écht speciale gebeurtenissen, zoals afgelopen vrijdag: toen zag ik voor de àllereerste keer DOLFIJNEN hier in Istanbul.. (reden dus om m'n blog aan te vullen)

(oja, van de dolfijnen heb ik géén foto kunnen nemen.. Tegenwoordig -niet zoals in het begin- hangt m'n camera niet meer standaard aan m'n hand en ik wilde het risico niet lopen dat de dolfijnen verdwenen waren, tegen de tijd dat ik het toestel gevonden zou hebben..)

Vrijdag was het hier een nationale feestdag ("establishment of Turkish Parliament" door mijnheer Ataturk, een heel aantal decennia geleden; én tevens "dag van het kind") en dus trokken we met enkele erasmussers weer richting een of ander Prinseneiland om wat van de zon te genieten, zonder auto's, mensen, geluid, mensen, geluid, mensen, auto's, verkeer, mensen,.. om ons heen.. (voor degenen die het nog niet ondervonden hebben: in Istanbul leven 14 miljoen mensen; dagelijks lopen er een miljoen mensen door Istiklal Street in Taksim) Op de Prinseneilanden (klein uurtje varen vanuit de stad) rijden géén auto's (alleen de ambulance en de politie hebben een motorvoertuig) en op de kleinere eilanden zijn er ook bijna géén mensen.. Een eigenaardigheid en dus de moeite om heen te gaan!

Ondertussen heb ik hier nog volop aan 'sightseeing' gedaan (en er zijn nog altijd zoveel plaatsten waar ik heen wil, hier in Istanbul!) De afgelopen week ben ik nog op een heel aantal plaatsen geweest waar ik nooit eerder van had gehoord.. én ze waren echt mooi.. (Wat ga ik me blindstaren op de saaiheid van het platte Waasland..)

Het einde van deze tweede semester zal er sneller van verwacht zijn en het maakt me in een zin ongemakkelijk.. Nog zoveel dingen te zien, en de 12e mei komt Kaatje, en de 16e mei starten de eind-examens, en de derde juni ben ik alweer weg hier.. Raar..

Deze zaterdag voor de eerste keer een hele dag opgetrokken met het GülSah en Ahmet, Turkse koppeltje waarbij ik woon.. Ze namen me van 12 's middags tot half 11 's a

vonds mee naar Bogazici University (Bosphorus Universiteit: Ahmet studeert daar Chemical Ingeneering), naar het kasteel van de eerste Sultans van het Ottomaanse Rijk, naar een heel mooi park (zij noemden het een 'bos') waar iedereen rust zocht in het gras of in de hangmat, naar Ortaköy met z'n bekende Kumpir (grote ovengebakken patat, gevuld met alles wat je maar kan bedenken), naar een lekkere ijs-tent (jeps, we hebben de hele dag gegeten!).. Héle mooie dingen gezien.. En Ahmet blijkt een goeie 'optische illusionist' te zijn met de camera! :)

erasmus - deel twee..

25 februari.. Wat een immens lange vakantie hebben de Turkse studenten hier toch..! (Laatste examen: 3 januari; eerste -nuttige - les: vorige week..)

Na het voorbij glijden van de vakantieweken, moet ik eigenlijk toegeven dat ik met plezier weer naar de les ga.. Vakantie is leuk, maar vakantie is ook zo'n beetje 'niets-doen', en 'niets-doen' gaat om den duur op je geweten wegen..

De lessen zijn natuurlijk nog steeds van hetzelfde kaliber (eerste les "legal terminology": normaal zou deze drie uur in beslag nemen; in Yeditepe hadden we na 30 minuten het genoegen om vier Engelse woordjes te leren en het voor bekeken te houden.. ) en de studenten zijn nog steeds even enthousiast ("I am sorry sir, I don't understand English"), maar ik zie het weer helemaal zitten.. Misschien omdat m'n uurrooster geweldig is (dit semester telt maar liefst 35 studiepunten, maar om de een of andere reden heb ik bijzonder weinig les..), maar waarschijnlijk omdat ik dit semester het geluk heb om drie privé-lessen te krijgen, waarvan er één gedoceerd wordt door een toffe jonge Hollandse madam.. Omhoog niveau, omhoog kennis: eindelijk weer wat échte leerstof..

Veel noemenswaardig is er de voorbije weken dus niet meer gebeurd.. Op een "bijna-dood"-ervaring na (zie de foto; wij zaten in de gele taxi), zijn het vooral m'n Belgische vriendinnen die hier voor de intense momenten hebben gezorgd.. ZALIG was het, om ze in groepjes terug te zien.. Zalig om gezellig bij te praten, om roddeltjes van thuis te horen, om te ontdekken dat échte vriendschap je toch weer steeds méér deugd doet dan je verwachtte..

Ohja, ondertussen wonen we hier al met vijf mensen in ons uiterst gezellig appartementje.. In de grote kamer zijn twee Poolse meisjes ingetrokken.. Lieverdjes zijn het: ik ben echt ongelooflijk blij dat we nu met een paar erasmussers bijeen zitten.. Istanbul is zo groot, alles (en iedereen) is zo wijdverspreid, dat je toch best veel met de mensen van je flat of dichte omgeving omgaat.. Een paar dagen geleden nog, viel de electriciteit voor een dik uur uit in ons gebouw.. In onze living zaten we dan rond de tafel (op kussens op de grond) met kaarsjes, Belgische chocolaatjes (danku mama) en Poolse votka (tja, Polen blijven Polen) te praten over Mohammed en Jezus, en over wat er zo lang geleden écht gebeurde, en over hoe goed je moet leven om in de hemel te komen..

Dikke zoenen,

van een verbrande snoet! (net toen ik dacht dat de winter er was, was hij alweer voorbij! Al die dikke truien, handschoenen en mutsen liggen nog haast spiksplinternieuw op de kast.. (in de kast is geen plaats, haha)

xx Lieselot

Het regent, het is koud, ik moet studeren voor het allerlaatste examen...

... Wat NIETS is, vergeleken met wat de meesten onder jullie momenteel doorstaan (hebben)! (Het slechte van het goede leven is dat je het te snel gewoon wordt!!)

Het vorige examen was ruim drie weken geleden ("I will send the exam to you by email, you will have 3 hours to complete it at home - of course you CAN NOT use your book - and then you have to send it back to me") --> ik haalde 83, terwijl ik - werkelijk waar!- vreesde voor een buis.. (Toegegeven: het boek in mijn kamer verleidde me tot gebruik.. Wat de prof niet weet, deert mij niet. Het is dan maar zijn eigen schuld dat hij geen waterdicht systeem tot examineren heeft uitgedokterd!)

In die drie weken is er hier al een enorme uitstroom geweest.. Bijna alle erasmussers zijn voorgoed of tijdelijk naar huis gekeerd; Misschien had ik toch ook wel een weekje België kunnen smaken? Ik kijk in ieder geval al uit naar de nieuwe lading student-toeristjes en natuurlijk naar de zon, de ZON! (eergisteren viel er hier zelfs SNEEUW.. - die natuurlijk niet bleef liggen..)


Om de leegte van de uitstroom tegen te gaan, trokken Maarten (een Nederlandse jongen die volgende week ons hier ook voorgoed verlaat) en ik vorige week een paar dagen naar Izmir.. We konden daar logeren bij een Italiaanse jongen die Maarten kende van een talencursus in Antalya..

Wat een mooie stad is dat trouwens! "Izmir heeft wat van Istanbul en wat van Antalya", zeiden de Italiaan en de Nederlander me.. "Het is hier warm, het is hier groen, het is hier zalig!"

Zalig, inderdaad.. Aan het water - ik voelde meteen de Istanbul-link - wandelden we een beetje - RUST: dat ontbreekt in de stad der steden! - we aten goedkope menuutjes, dronken goedkope biertjes, speelden Tavla, leerden de erasmus-community van Izmir kennen (die veel geconcentreerder is dan die van Istanbul.. In hun buurt was slechts één universiteit, zodat iedereen iedereen kent), we reden met de metro in een kwartiertje naar de andere kant van de stad (die zelfde afstand neemt in het Istanbulse verkeer een dikke drie uur in beslag!)

Met Maarten trok ik nog een keer richting Efesus (ligt 1 uurtje rijden van Izmir: leve de trein!), wat deze keer zoveel minder druk was.. Wat we vorige keer op een paar uur tijd zagen, besloten Maarten en ik na een dik half uur voor bekeken te houden.. Een taxichauffeur kreeg ons zover om een veel te hoge prijs te betalen om van daaruit naar een bergdorpje in de buurt te rijden: Sirinçe, bekend om z'n wijn.. Rustig, afgelegen (de minsten overleven de bochtige rit door de bergen zonder kotsgevoelens), bestaande uit wijnwinkeltjes en restaurantjes...

Daarna zochten we de weg naar een kasteel, wat achteraf gesloten leek te zijn.. We ontdekten wel het graf van Johannes, leerling van Jezus.. Die leefde daar naar 't schijnt met de heilige maagd Maria en werd wel 100 jaar oud..

Oja, in het appartement van de Italiaan woonden ook twee Spanjaarden.. "Calimocho" (uitvinding van Spaanse jeugd: goedkope rode wijn, cola en ijs) moeten jullie allemaal zeker eens uitproberen..

Aan de studerenden: hou vol!

Aan iedereen: hou het warm!

xxxx Lieselot